Dag 15: Mosselbaai - Oudtshoorn -Struisvogels en Cango grotten.

Door de Kleine Karoo: struisvogels, ondergrondse pracht en bergpassen.

Op dag 15 vertrekken we om 07:45 uur richting het binnenland, naar de Kleine Karoo — het kloppende hart van de struisvogelindustrie. Voor ons strekt zich een uitgestrekt landschap uit van ruige heuvels en open vlaktes. Het weer zit helemaal mee: een stralende zon, een diepblauwe hemel en een aangename 18 graden. Een perfecte start van opnieuw een dag.

Protea Hotel managed by Marriott.

De Kleine Karoo is een halfwoestijn die bekendstaat om haar open landschappen, struisvogels en verrassende geologische schatten. Ons doel: de hoofdplaats van de regio, Oudtshoorn. Karoo = land van dorst dixit Hugo. We moeten wel de Robinson pas over op een hoogte van 850 meter

Bezoek aan een struisvogelboerderij.

Oudtshoorn wordt niet voor niets de struisvogelhoofdstad of ook de verenhoofdstad van de wereld genoemd. Tijdens ons bezoek aan een struisvogelboerderij komen we oog in oog te staan met deze opmerkelijke dieren—de grootste loopvogels op aarde. Na een rit van zo’n 100 kilometer bereiken we rond 9:15 uur de boerderij. Daar worden we ontvangen met een ludieke, maar tegelijk bijzonder leerrijke uitleg over deze indrukwekkende dieren en hun plaats in de landbouw van de Kleine Karoo.

Nieuwsgierige struisvogels die ons in de gaten houden alert wachtend om iets te krijgen.

We leren hoe de pluimvee-industrie hier ooit een ongekende bloei kende, met struisvogelveren die in de Victoriaanse tijd een klein fortuin waard waren. De gids vertelt hoe zo’n vogel tot wel 70 km/u kan rennen, hoe sterk hun poten zijn en hoe ze worden grootgebracht. Natuurlijk krijgen we ook de kans om de nieuwsgierige dieren van dichtbij te bewonderen; hun grote ogen en expressieve blik zijn onweerstaanbaar.

Nek massage door struisvogels.

We ontdekken dat drie factoren centraal staan in de struisvogelteelt: 

• het smaakvolle vlees, 
• de elegante veren en 
• het sterke, soepele leder. 

Elk onderdeel van het dier krijgt een bestemming, niets gaat verloren.

De eieren zijn zo sterk dat ze een persoon kunnen dragen. Wel tot 150 kg.

Daarnaast leren we ook meer over hun sociale gedrag: hoe de mannetjes en vrouwtjes samenleven, hoe de hiërarchie binnen de groep werkt en hoe het broedproces verloopt. Met de nodige humor en boeiende weetjes krijgen we een verrassend inkijkje in een wereld die voor velen onbekend is — en dat alles in een ontspannen, aangename sfeer.

Omgeving van de Cango Caves.

De Cango-grotten: een ondergronds wonder.

Na het bezoek rijden we verder naar de Cango-grotten, een van de meest spectaculaire grottenstelsels van Afrika. Hier stappen we letterlijk een andere wereld binnen: immense zalen vol druipstenen, kalksteenformaties en natuurlijke sculpturen die in duizenden jaren gevormd zijn. De rondleiding van een uur gaat langs vijf ruimtes waarbij de temperatuur constant 18 °C is.

De sfeervolle verlichting laat de stalactieten en stalagmieten oplichten als petrified waterfalls. Sommige kamers zijn zo groot dat er ooit concerten werden gegeven, terwijl andere nauwe doorgangen tonen hoe grillig en speels de natuur kan zijn.

Sfeerverlichting in de kamers van de Cango Caves.

Zingen in de diepte van de aarde.

Tijdens ons bezoek aan de indrukwekkende Cango Caves werden we niet alleen rondgeleid langs stalactieten, stalagmieten en enorme grotzalen. Op een bepaald moment gebeurde er iets onverwachts en bijzonder. Onze gids vroeg even om stilte en begon vervolgens een kort fragment (37 sec) te zingen. Haar heldere stem vulde de ruimte en weerklonk tegen de rotswanden van de grote grotzaal. Dankzij de natuurlijke akoestiek van de grot klonk het alsof de muziek van alle kanten tegelijk kwam. De zachte verlichting op de rotsformaties gaf het geheel nog een extra magische sfeer. Het was een eenvoudig moment, maar tegelijk een van die kleine ervaringen die een bezoek onvergetelijk maken.

Zet voor de beste ervaring het geluid wat luider en bekijk de video schermvullend om de sfeer van dit moment echt te beleven.

Over de Robinsonpas.

Tussen Mosselbaai en Oudtshoorn ligt de belangrijkste verbindingsweg tussen de kust en het binnenland. De top ligt op ongeveer 860 meter. De pas voert over het Outeniquagebergte. Je ziet hier een overgang van de groene, weelderige vegetatie aan de kustkant naar de droge uitgestrekte Karoo aan de kant van Oudtshoorn.

Droge waterval.

Tussen de indrukwekkende Cango Caves en de kuststad Mossel Bay ligt een bijzonder natuurverschijnsel: de zogenaamde “Droge Waterval”.

Drooge waterval.

Deze waterval is geen klassieke waterval die het hele jaar door stroomt. Ze maakt deel uit van een seizoensgebonden rivierbedding in de halfdroge regio van de Kleine Karoo. Tijdens periodes van hevige regenval kan hier plots een krachtige waterstroom naar beneden storten, maar het grootste deel van het jaar blijft de rotswand droog — vandaar de naam.

Wandelwegje naar de droge waterval.

Het landschap errond draagt duidelijk de sporen van vroegere waterstromen: uitgesleten rotsformaties, afgeronde stenen en een kloof die getuigt van de kracht van water in een anders zo dor gebied. Net dat contrast maakt de plek zo bijzonder. In een regio die bekendstaat om haar droge klimaat, herinnert deze “Droge Waterval” eraan hoe grillig en krachtig de natuur kan zijn wanneer de regen eindelijk valt.

Terug naar Mossel Bay.

Na deze dag vol afwisseling keren we terug naar Mossel Bay. We rijden langs uitgestrekte velden waar struisvogels ogenschijnlijk het rijk alleen hebben. In grote, open omheiningen stappen ze statig door het dorre grasland, hun lange halzen fier omhoog en alert op hun omgeving. 

Twee nieuwsgierige struisvogels die ons in de gaten houden – alert en elegant.

Tegen de achtergrond van het weidse landschap van de Kleine Karoo vormen ze een typisch en bijna iconisch beeld van deze streek, waar ruimte, rust en traditie samenkomen.

Accommodatie.

Rond 17:20 uur zijn we na 330 kilometer weer terug bij het hotel. Tijd om te ontspannen en de dag op ons gemak de revue te laten passeren. We logeren voor de 2de nacht in Hotel Protea Mossel Bay.

Protea Hotel.

Parcours: Mosselbaai - Oudtshoorn - Cango Caves - Drooge waterval: 330 km.

Dag 14: Van Port Elisabeth naar Tsitsikama en Mosselbaai.

Door het hart van de Tuinroute: van oerbossen naar oceaan en Mossel Bay.

 Het programma voorziet een traject langs de beroemde Tuinroute met volgende bezoeken:

• Tsitsikama Forest
• Bloukrans bridge
• Plettenberg
• Knysna
• Mosselbay.

Het is een dag met een  schilderachtige route door een landschap van rotskusten, zandstranden, lagunes en baaien. 

Uitzicht vanuit de hotelkamer in Port Elisabeth.

Valentijnsdag vandaag – maar in plaats van rozen en pralines kiezen wij voor ruige natuur, eindeloze kusten en indrukwekkende panorama’s. Om 08:00 uur vertrekken we uit Port Elizabeth, klaar voor een  traject van Zuid-Afrika: de beroemde Tuinroute.

Met de bus + aanhangkarretje vertrekken van het hotel in Port Elisabeth.

We rijden eerst nog even door de stad en nemen dan de N2 richting het westen. Al snel, na zo’n 47 kilometer, doemt de indrukwekkende Van Staden's Bridge op – in de volksmond ook wel de “zelfmoordbrug” genoemd. We rijden er snel overheen, we hebben geen plannen daaromtrent.

Tsitsikama Indigenous Forest - National Park.

Onderweg vertelt Hugo uitgebreid over het prachtige Tsitsikama National Park, een gebied dat bekendstaat om zijn oeroude bossen, ruige kustlijn en rijke biodiversiteit. Dit National Park werd in 1964 opgericht en strekt zich 80 km langs de kustlijn van de Indische Oceaan uit. De naam Tsitsikama betekent 'plaats van veel water'. Het hoofddoel van het park is de bescherming van het zeeleven en is het het enige maritieme park in zuidelijk Afrika. 

De Big Tree: een reus uit een ander tijdperk.

Na ongeveer 180 kilometer bereiken we het park en maken we een wandeling naar de beroemde “Big Tree”. Via een goed houten vlonderpad is het een goede 10 minuter er naartoe. Deze gigantische geelhoutboom – meer dan 1000 jaar oud – torent 36,5 meter boven ons uit. Met een omtrek die je met elf personen nauwelijks kunt omvatten, maakt hij diepe indruk. Hugo legt uit dat het om een inheems geelhout gaat, een harde en duurzame houtsoort die hier al eeuwen groeit. Hij verhaalt ook iets over een houtsoort dat bij het doorzagen een stinkende geur afgeeft. Hij noemt deze houtsoort dan ook 'stinkhout'.

Aan de 'Grootboom - Big tree'.

Fynbos: de 'Fijne Struiken van de Kaap'.

Hier groeit het fynbos, een uniek plantensysteem dat uitsluitend in de Kaapregio voorkomt. Op het eerste gezicht lijkt het misschien eenvoudig struikgewas, maar biologisch gezien is het een van de rijkste ecosystemen ter wereld, met duizenden plantensoorten die nergens anders op aarde voorkomen.

Betekenis van de Naam: 

De naam ‘fynbos’ komt uit het Afrikaans en betekent letterlijk ‘fijn bos’ of ‘fijne struiken’. De naam verwijst naar de kleine, naaldachtige blaadjes van de meeste planten, een slimme aanpassing aan de voedselarme bodem en de droge, hete zomers.

Bloukrans bridge.

We zetten onze tocht verder richting Storms River. Rond 12:10 uur, na zo’n 210 kilometer, bereiken we de spectaculaire Bloukrans Bridge. Met zijn 216 meter hoogte is dit een van de hoogste commerciële  bruggen ter wereld voor bungeejumpers. Waaghalzen storten zich hier de diepte in voor een ongeziene adrenalinekick.

Blaukrans bridge - iets voor bungeespringers. Grens tussen Oost en West Cape.

De brug vormt bovendien de grens tussen de provincies Eastern Cape en Western Cape. Niemand van ons gezelschap voelt zich geroepen om de sprong te wagen – wij houden het liever veilig bij kijken en bewonderen hoe enkele durvers zich de diepte in gooien.

Vallei van de Storms River.

Plettenberg Bay.

Onze volgende halte is Plettenberg Bay, prachtig gelegen aan een uitgestrekt zandstrand. Hier komen de meer gegoede Zuid-Afrikanen ontspannen, zien en gezien worden. De oceaan schittert in het zonlicht en nodigt uit tot een lange strandwandeling. 

Op het strand van Plett.

Plettenberg Bay, plaatselijk gewoon “Plett” genoemd. Het is een elegante badplaats met gouden stranden en diepe baaien waar haaien en soms zelfs walvissen opduiken. 

Knysna

Daarna volgen we de kustlijn tot Knysna. Dit is een geliefde bestemming langs de beroemde Tuinroute in Zuid-Afrika. De naam komt van een schip dat handelstochten maakt langs de kust. Het is een plaats die bekend staat om haar lagune en de imposante “Knysna Heads”, twee machtige rotsformaties die de smalle toegang tot de oceaan bewaken. Het uitzicht hier is spectaculair en vormt een van de iconische beelden van de Tuinroute.

Knysna met de ruige schoonheid van de Knysna Heads, waar de Indische Oceaan met kracht tegen de rotsen van de Garden Route slaat.

Op de achtergrond van de foto de woeste branding van de doorgang en de indrukwekkende kliffen die dit gebied zo uniek maken.

Aankomst in Mossel Bay.

In de late namiddag zakken we verder af naar Mossel Bay, het eindpunt van deze lange reisdag. Deze kuststad is historisch belangrijk: hier zette ontdekkingsreiziger Bartolomeu Dias in 1488 als eerste Europeaan voet aan wal in Zuid-Afrika. Na een rit van ongeveer 400 kilometer komen we net voor 18:00 uur aan bij ons hotel. We kijken terug op een dag vol afwisseling: van eeuwenoude wouden tot duizelingwekkende bruggen en van ruige kliffen tot zonnige stranden. Wat een Valentijnsdag, eentje om niet te vergeten.

Accommodatie.

We logeren voor 2 nachten in Hotel Protea Mossel Bay.

Mossel Bay: hotel Protea.

Hotel Protea Mossel Bay.

Parcours: Port Elisabeth - Plett - Knysna - Mossel Bay: 400 km.

Dag 13: Safari in Addo Elephant National Park en bestemming Port Elisabeth.

Safari in Addo Elephant National Park & verder naar Port Elizabeth.

Vrijdag de 13de. Voor sommigen een dag om binnen te blijven, voor ons gewoon… een stevige roadtrip. Bijgeloof laten we thuis — zonnecrème en camera gaan mee. Na de al lange rit van gisteren staat vandaag 430 km op het programma. Maar hé, Zuid-Afrika is nu eenmaal een immens land. En het goede nieuws? Hierna worden de afstanden een stuk vriendelijker.

Aan onze bungalow, kamer  in Cintsa.

De bungalows vanop het strand gezien.

Om 08:00 uur zwaaien we Cintsa aan de Wild Coast uit. De regen van gisteravond heeft plaatsgemaakt voor een frisse, heldere ochtend. 22°C, droog weer, en een zonnetje dat voorzichtig doorbreekt, ideaal vertrekweer.

Het strand ligt er eenzaam en verlaten bij om 07:00 uur 's ochtends.

Na een rustige nacht aan de Wild Coast zetten we vandaag opnieuw koers naar het binnenland. 

Onze route voert langs East London, waar Hugo opnieuw zijn rol als rijdende encyclopedie waarmaakt. Hij serveert ons een hele boterham aan weetjes over de stad, de regio en haar geschiedenis. Veel om te onthouden? Absoluut. Interessant? Zonder twijfel.

Onderweg, een glimp van de oceaan.

Het landschap verandert langzaam van kustheuvels naar drogere savanne, want we zijn op weg naar een van de grootste en meest bijzondere wildparken van Zuid-Afrika: Addo Elephant National Park. Om 09:00 uur, na 54 kilometer, zetten we onze interimchauffeur Moses af aan de luchthaven van East London. Hugo kruipt zelf achter het stuur en we vervolgen onze weg via de R72/N2 richting Port Alfred. Het landschap schuift voorbij in brede panorama’s — heuvels, open vlaktes en hier en daar een glimp van de oceaan.

Rond 13:30 uur, na zo’n 300 kilometer, bereiken we ons hoogtepunt van de dag: het Addo Elephant National Park. Tijd voor safari! We laten het aanhangkarretje achter en doorkruisen het park met onze bus, op zoek naar alles wat hier in het wild rondloopt: koedoes, wrattenzwijnen, zebra’s, struisvogels, hartebeesten… en natuurlijk olifanten.

Addo Elephant National Park.

In het verleden kwamen er in de hele Kaapkolonie olifanten voor, maar toen de kolonisten kwamen werden ze bijna uitgeroeid. Het park werd in 1931 opgericht om de laatste elf overlevende olifanten in dit gebied te beschermen. Intussen is Addo uitgegroeid tot een uitgestrekt natuurreservaat waar vandaag meer dan zeshonderd olifanten leven – een indrukwekkend herstel van een bijna verloren populatie.

Maar olifanten zijn lang niet de enige bewoners. In het dichte kreupelhout komen nog vele andere dieren voor:  zebra’s, buffels, kudu’s, elands, struisvogels en nog vele andere onbekende dieren.

Wrattenzwijnen.

Kudu's.

Een van de meest memorabele momenten? Twee struisvogels druk in de weer tijdens hun zoektocht naar een partner. Fascinerend om te zien, bijna komisch, maar vooral indrukwekkend in hun natuurlijke habitat.

Twee rivaliserende mannetjes, bewaken hun territorium.

Zebramoeder met kalfje.

Zebra's bekijken ons zonder argwaan.

Zebra’s zijn uniek
Geen enkele zebra heeft hetzelfde strepenpatroon. Je kan ze dus herkennen zoals wij mensen aan een vingerafdruk. Alleen vermoed ik dat het nemen van een vingerafdruk bij een zebra iets moeilijker is.

En dan… hét moment. 

Een gigantische olifant die rustig tot vlak bij onze bus komt. Je voelt de spanning, de stilte valt. 

Beklijvende ervaring in Addo: een ontmoeting met deze prachtige olifant van heel dichtbij.

Zijn omvang, zijn kracht — en toch die kalmte. Een ontmoeting die je niet snel vergeet. Echt beklijvend. Addo heeft een natuurlijke charme: geen overweldigende massa’s toeristen, maar een authentiek stukje wild Afrika waar de natuur nog de toon bepaalt.

De koning van Addo. Prachtig om te zien hoe deze olifant in alle rust geniet van de modderpoelen na een regenbui.

Links- of rechtstandig.

Ik heb ooit ergens een verhaaltje opgevangen — of het echt waar is, weet ik niet, maar ik vertel het toch graag. Olifanten zouden namelijk links- of rechtshandig zijn. Niet met hun poten, maar met hun slagtanden. Net zoals wij een favoriete hand hebben, gebruiken olifanten blijkbaar één slagtand vaker dan de andere: om boomschors los te wrikken, in de grond te graven of een tak af te breken. En dat kan je zien, want die tand is duidelijk meer afgesleten. Sindsdien kijk ik bij elke olifant eerst naar zijn slagtanden. De favoriete slagtand wordt herkenbaar doordat hij meer afgesleten is.

Oog in oog met een reus. Deze indrukwekkende bewoner kwam ons even persoonlijk begroeten. Een kippenvelmoment!

Meer dan vier uur lang, over 83 kilometer, doorkruisen we het park. De tijd vliegt voorbij wanneer elke bocht een nieuwe verrassing brengt. Om 17:45 uur is deze safari gedaan en haken we onze aanhangwagen terug aan en verlaten we het park.

Feest in de bush: Marleen is jarig! 

Alsof vrijdag de 13de nog niet speciaal genoeg was, hadden we nóg een reden om deze dag in de kijker te zetten: Marleen is jarig! En jawel, ze had zélf deze datum uitgekozen om haar verjaardag te vieren. Dat getuigt van lef — of gewoon van gevoel voor avontuur. Midden in het prachtige decor van het Addo Elephant National Park vonden we een gezellige picknickplek om halt te houden. Geen klassieke feestzaal met slingers en ballonnen, maar wel uitgestrekte natuur, Afrikaanse geluiden op de achtergrond en misschien hier en daar een nieuwsgierig dier in de verte.

Marleen en Yvan.

De organisatie toverde vier flessen schuimwijn boven en we klonken op de jarige. Glazen gevuld, zon op onze gezichten, en een brede glimlach bij Marleen — meer moet dat niet zijn. Het werd een spontaan, warm en vooral gezellig moment, eentje dat we nog vaak zullen bovenhalen in verhalen achteraf.

Vrijdag de 13de?
Voor ons werd het een dag van lange wegen, wilde ontmoetingen en onvergetelijke momenten. Als dit ongeluk brengt, dan tekenen wij ervoor.

Port Elisabeth - The Friendly city.

Na onze safari rijden we verder naar Port Elizabeth. Deze kuststad ligt aan de warme Indische Oceaan. We arriveren er 18:45 uur. Port Elisabeth is de vierde grootste stad van Zuid-Afrika. 

Accommodatie.

We logeren 1 nacht in het Marine Protea Hotel gelegen aan de Indische Oceaan.

Parcours van Cintsa, Addo Elephant Park, tot Port Elisabeth. Totaal 430 km.

Dag 12: Van Himmeville naar Cintsa aan de 'Wild Coast'.

Naar de Wild Coast: door het hart van de Xhosa-cultuur.

We nemen afscheid van het prachtige KwaZulu-Natal. Voor ons ligt een flinke rit van maar liefst 520 kilometer, dus de wekker ging vroeg. Om 07.30 uur vertrekken we vanuit ons luxueuze en comfortabele hotel in Himmeville.

Uitzicht op de omgeving vanuit onze kamer.

De dag begint alvast veelbelovend: een staalblauwe lucht, een zonnetje dat vriendelijk schijnt en een heerlijke 21°C. Beter kunnen we het ons niet wensen.

Enkele kamers van ons verblijf.

Aan de ingang van het hotel wacht ons een verrassing: onze vertrouwde bus is ingeruild voor een ander exemplaar. De vorige is toe aan een onderhoudsbeurt. Hugo blijft gelukkig van de partij als bijrijder, maar vandaag zit Mozes achter het stuur. En dat zal hij de hele rit blijven doen.

De nieuwe bus waarmede we verder de rondreis maken.

Vandaag verlaten we het binnenland. We rijden verder door de uitgestrekte Oost-Kaap, een regio die vroeger bekend stond als Transkei. Dit gebied vormt het traditionele woongebied van de Xhosa’s, de op een na grootste bevolkingsgroep van Zuid-Afrika – trots, kleurrijk en diep geworteld in hun cultuur. Zodra we het landschap inrijden, wordt meteen duidelijk dat we in een andere wereld zijn beland.

Al snel rijden we de provincie Oost-Kaap binnen. Onderweg trakteert Hugo ons opnieuw op een uitgebreide geschiedenisles over Transkei: veel jaartallen, indrukwekkende maar soms moeilijk uit te spreken namen en een stevige portie achtergrondinformatie. Interessant, dat zeker, al is het op dit vroege uur best pittige kost. Wat wél meteen blijft hangen: ook Nelson Mandela komt uit deze provincie. Dat geeft de streek toch een extra bijzondere betekenis.

Gedenkplaten aan de locatie waar het geboortehuis van Nelson Mandela gelegen is.

Dit is ook het land waar Nelson Mandela werd geboren en opgroeide. De eenvoud van het plattelandsleven hier laat goed voelen waar zijn sterke verbondenheid met de gemeenschap en zijn streven naar gelijkheid hun oorsprong vonden.

Hier staan we bij de drie mozaïekborden in Mvezo, die de afkomst van Mandela markeren.

Op de linker zuil zie je een mozaïekportret van de jonge Mandela met de vermelding “Nelson Mandela’s Birthplace”. In het midden staat “Kwa-Mandela”, wat letterlijk “de plaats van Mandela” betekent. De rechter zuil draagt de naam “Mvezo Komkhulu”. “Komkhulu” betekent zoveel als “grote plaats” of “belangrijke thuisbasis” in het Xhosa. De symbolen en motieven verwijzen naar de Xhosa-cultuur, waartoe Mandela behoorde.

Onderweg steken we de brede, kronkelende Grote Keirivier over, een natuurlijke grens tussen Transkei en het voormalige Ciskei. De overgang markeert niet enkel een geografische scheiding, maar ook een stukje van het complexe koloniale en politieke verleden van Zuid-Afrika. De kilometers, glijden langzaam onder ons door. Het landschap verandert, de gesprekken in de bus worden stiller, en tegen het einde van de middag voelen we dat we er bijna zijn. Precies om 17.00 uur bereiken we onze eindbestemming na deze lange reisdag met 520 km op de teller.

Aan het einde van de dag bereiken we Cintsa, een kustplaatsje aan de mooie Wild Coast. De naam zegt het al: hier ontmoet de oceaan een kustlijn vol ruige kliffen, en eindeloze zandstranden. We overnachten er te midden van deze ongerepte natuur, waar de geluiden van de Indische Oceaan onze avond begeleiden.

Accommodatie.

We logeren 1 nacht in de Crawfords beach lodge En wat voor een plek! Onze logeerplaats ligt prachtig aan een eindeloos lang zandstrand. 

De kamers van de lodge liggen verscholen tussen het groen aan het strand.

De oceaan strekt zich voor ons uit, de frisse zeelucht verwelkomt ons, een mooie beloning na 520 kilometer onderweg.

Weg naar het strand tussen het groene decor.

Rit van 520 km - Himmeville naar Cintsa aan de Wild Coast.

Dag 11: Een exclusieve dagtrip naar het dak van Afrika: Lesotho via de legendarische Sani Pass.

Lesotho: Het Koninkrijk in de Hemel – Een Avontuur Boven de Wolken.

We hebben vandaag een bijzondere ervaring op het programma: een exclusieve tocht naar het koninkrijk Lesotho. Een dag vol contrasten, indrukwekkende natuur en vooral: uitermate spannende wegen.

Machtige natuur te bewonderen vanuit onze ruime luxekamer.

Ontbijten in luxe… in the middle of nowhere.

We begonnen de dag in stijl met een uitgebreid en luxueus ontbijt in ons schitterende hotel. 

Een binnen en buitenzwembad geeft alle comfort.

Het blijft onvoorstelbaar dat men in deze afgelegen streek – waar je eerder “middle of nowhere” zou verwachten – zo’n exclusieve lodge heeft weten neer te zetten.

Opgelet voor de speelse baboons, die springen hier vrij rond in de natuur. Terrasdeur afsluiten.

Met zicht op de omliggende natuur en een heerlijk kopje koffie in de hand konden we ons geen betere start van de dag wensen. Om 09.00 uur stonden twee comfortabele jeeps voor ons klaar. Het avontuur kon beginnen.

Op weg naar de grens met Lesotho Sani Pass.

De rit naar Lesotho verloopt via de legendarisch beroemde Sani Pass. Eerst rijden we over een rustige maar bijzonder mooie asfaltweg richting de Zuid-Afrikaanse grenspost.

De weg tot aan de grens is schitterend, rustig, geen verkeer en zeer goed berijdbaar.

Onderweg maken we enkele fotostops bij adembenemende uitzichten. Het landschap is ruig, uitgestrekt en indrukwekkend, een voorproefje van wat nog komen zal.

Drakensbergen in al hun pracht en ruwe natuur.

De route van KwaZulu-Natal naar Eswatini loopt via de spectaculaire Sani Pass. Het traject tussen de Zuid-Afrikaanse en Eswatini-grenspost is steil, rotsachtig en bij nat weer vaak modderig – absoluut ongeschikt voor gewone wagens. Daarom schakelen we over op stevige 4x4-voertuigen met ervaren chauffeurs die de pas door en door kennen. Met hun terreinkennis en aangepaste voertuigen brengen ze ons veilig over deze ruige, maar adembenemend mooie bergroute.

Met twee van deze voertuigen rijden we naar Lesotho.

Bij de grenspost krijgen we netjes onze exit-stempel. Tot zover verloopt alles vlot. Maar dan…

Grenscontrole aan de Zuid-Afrika grenspost.

De Sani Pass: 6 kilometer puur avontuur.

Tussen de grensposten van Zuid-Afrika en Lesotho ligt een traject dat men niet snel vergeet. Slechts 6 kilometer lang, maar goed voor bijna een uur rijden. De weg is steil, rotsachtig, vol haarspeldbochten en uitdagend, een echte test voor mens en machine.

Op de legendarische Sani Pass is dit geen weg, maar een hindernissenparcours. 

Onze ervaren chauffeurs manoeuvreren de jeeps behoedzaam over de aartsmoeilijke route. Het is spannend, hobbelig en tegelijk spectaculair. Elke bocht biedt nieuwe vergezichten, elke meter brengt ons hoger. van diepe geulen, losse stenen en steile hellingen, alleen weggelegd voor sterke 4x4’s en chauffeurs met stalen zenuwen.

Aan de grenspost met Lesotho.

Om 11.30 uur bereiken we de grenspost van Lesotho, gelegen op maar liefst 2867 meter hoogte. We bevinden ons letterlijk op het dak van Afrika.

Welcome to Lesotho op 2867 meter hoogte.

Met de hele groep op de legendarische Sani Pass, onderweg naar het 'Koninkrijk in de hemel', Lesotho. Wat een klim en wat een uitzicht!

Ontmoeting met het koninkrijk Lesotho.

Na het afhandelen van de grensformaliteiten zetten we onze route verder over een opvallend goed onderhouden asfaltweg, aangelegd met Chinese steun.  Deze weg leidt ons naar een kleine landelijke nederzetting in het bergachtige binnenland van Lesotho. 

Boven op de Sani Pass! Na een spectaculaire rit over de steile haarspeldbochten hebben we de top bereikt. De lucht is hier ijl, het uitzicht is schitterend en de sfeer is uniek. 

Enkele informatie over Lesotho.

Na de Sani Pass bereikt men een van de meest unieke landen ter wereld: Lesotho, het Koninkrijk in de Hemel. Dit kleine, onafhankelijke land is volledig omsloten door Zuid-Afrika. Het is letterlijk een adembenemende bestemming in elk opzicht! Lesotho is een van de drie landen ter wereld die volledig omgeven zijn door één ander land (de andere twee zijn San Marino en Vaticaanstad, beide in Italië).

Ter plaatse krijgen we toegang tot een traditionele hut, gebouwd uit leem en steen met een rieten dak. Een lokale gids geeft er toelichting bij de geschiedenis van het koninkrijk, dat volledig wordt omringd door Zuid-Afrika en bekendstaat als het enige onafhankelijke land ter wereld dat volledig boven de 1.000 meter hoogte ligt. We vernemen meer over het dagelijkse leven in deze hooggelegen regio, waar landbouw en veeteelt sterk afhankelijk zijn van het ruige klimaat. 

Traditionele groepsdans in de hooglanden van Lesotho met eenvoudige dans en gezang.

Ook de traditionele klederdracht komt aan bod, met bijzondere aandacht voor de iconische Basotho-dekens: dikke wollen omslagdoeken met herkenbare patronen die niet alleen bescherming bieden tegen de kou, maar ook een belangrijke culturele en symbolische betekenis hebben. 

De eenvoud en authenticiteit van het leven hier maken indruk. Een bezoek aan een hut geeft een inkijkje in hun traditionele levensstijl, nog gebouwd van lokale steen en stro.

De Basotho-hoed, de puntige mokorotlo.

Iconisch gezicht: 

De Basotho-hoed, de puntige mokorotlo, vind je terug op de nummerplaten, de nationale vlag en is het nationale symbool.

Traditionele hutten gebouwd van leem, steen en rieten dak.

De lunch is eenvoudig maar hartelijk en vindt plaats in een zeer eenvoudig restaurantje, die reizigers ontvangt. Geen luxe deze keer, maar pure, lokale gastvrijheid.

Enkele gebouwtjes voor eenvoudig restaurant voor bezoekers.

Regen, mist en opnieuw de uitdaging

Tijdens onze terugtocht breekt een stevige regenbui los. Alsof de Sani Pass nog niet uitdagend genoeg was, krijgen we er nu ook natte en glibberige omstandigheden bij. Opnieuw trotseren we de moeilijke 6 kilometer tussen de grensposten.

De verschrikkelijke Sani Pass. Bij een regenbui nu.

Langzaam en beheerst dalen we af. De mistflarden, regen en ruige rotsen geven het landschap een bijna mystieke sfeer. Als toemaatje krijgen we een onweder te verduren. Gelukkig hebben we zeer ervaren chauffeurs en bleef het niet duren. Beneden aangekomen was het onweder voorbij.

Terug in comfort.

Om 14.30 uur zijn we weer veilig terug in het hotel. In totaal hebben we vandaag slechts 60 kilometer afgelegd, maar wat voor kilometers! Het voelt alsof we een hele expeditie achter de rug hebben.

De rest van de namiddag was vrij te besteden.

Binnen en buitenzwembad aan het hotel.

Sommigen kozen voor een verfrissende duik in het zwembad, anderen maakten een ontspannen wandeling in de omgeving. En enkelen zochten een rustig plekje op met een goed boek, nagenietend van alle indrukken.

Omgeving van het hotel in Himmeville.

Een dag om niet te vergeten.

Van luxueus ontbijt tot ruige bergpassen, van spannende grensovergangen tot warme lokale ontmoetingen, deze dag had het allemaal. Lesotho heeft zich getoond als een bijzonder en authentiek stukje Afrika, hoog in de bergen en diep in het geheugen gegrift. 

Een exclusieve tocht? Absoluut.

Een onvergetelijke ervaring? Zonder twijfel.

Accommodatie.

We logeren voor de 2de nacht in het prachtige Premier Resort Sani Pass  hotel.

Parcours van Himmeville (Zuid Afrika) via de Sani Pass naar Lesotho.